
Świat jest być może* nie tylko dziwniejszy, niż my to sobie wyobrażamy,
jest on być może dziwniejszy, niż my to możemy sobie wyobrazić.
J.B.S. Haldane
* nie może, ale JEST.
Czym jest legendarny Matrix?
Pojęcie „matriksa” przeszło fascynującą ewolucję – od łacińskiego słowa oznaczającego źródło i formę, przez matematyczną tablicę i biologiczną tkankę, aż po cyberpunkową cyberprzestrzeń i filozoficzną metaforę zniewolenia umysłu. Niezależnie od tego, czy dany autor rozumie Matrix jako kod komputerowy, sieć manipulacji medialnych, czy strukturę wszechświata, pojęcie to zawsze dotyka najważniejszych ludzkich pytań:
Czym jest prawda? Na ile nasze postrzeganie świata jest autentyczne? I czy potrafimy dostrzec niewidzialne ramy, które kształtują naszą rzeczywistość?
Konotacje matematyczne i biologiczne tego słowa to osobna sprawa, tutaj chcę nawiązać do owych niewidzialnych „ram”, głębszej rzeczywistości, określenia struktury, podłoża, porządku lub iluzji, które organizują rzeczywistość – czasem dosłownie, czasem metaforycznie.
Najpierw parę słów o historii tego pojęcia.
Nie będę jednak zagłębiał się aż w dawne filozoficzne konotacje wokół jaskini Platona czy indyjskiej maii.
Jednym z najważniejszych współczesnych źródeł filozoficznych jest Jean Baudrillard i jego koncepcja symulakrów oraz hiperrealności. W Simulacra and Simulation (1981) Baudrillard opisywał świat, w którym znaki i obrazy oderwały się od referencji i zaczęły produkować własną rzeczywistość. Baudrillard twierdził, że we współczesnym świecie, zdominowanym przez media, znaki i obrazy, straciliśmy kontakt z prawdziwą rzeczywistością. Zamiast niej żyjemy w hiperrzeczywistości – świecie kopii bez oryginałów (symulakrów).
To właśnie jego kategorie – symulacja, mapa zastępująca terytorium, zniknięcie oryginału – stały się intelektualnym podkładem pod popularne rozumienie „matriksu”.
Słowo „matrix” weszło przede wszystkim do języka literatury science fiction (SF).
William Gibson w powieści Neuromancer (1984) użył określenia „the matrix” do opisania globalnej sieci komputerowej, do której bohaterowie podłączają się neuroelektronicznie. Gibsonowski matriks to nie tyle iluzja, co nowa, równoległa przestrzeń – niebezpieczna, hipnotyczna i w pełni realna dla tych, którzy w niej działają. To właśnie z Gibsona (oraz z szerszego kręgu cyberpunku) słynny film Matrix Wachowskich zapożyczył atmosferę i terminologię, choć nadał jej zupełnie inny, bardziej dualistyczny charakter. O tym filmie trochę dalej…
Ale dla Gibsona Matrix nie jest jednak więzieniem, w którym ludzie żyją nieświadomie, lecz nowym terytorium eksploracji, handlu i walki o informacje. Jest to przestrzeń stworzona przez człowieka i technologię, odzwierciedlająca potęgę wielkich korporacji oraz sztucznej inteligencji (AI).
Zauważmy, że tak właśnie często widziany jest obecnie groźny dla cywilizacji wysiłek transhumanizmu i agendy stworzenia z ludzi robotów na usługach globalistów. Matrix staje się symbolem triumfu informacji nad materią oraz miejscem, w którym granica między ludzkim umysłem a maszyną ulega zatarciu – to już nie jest tylko literatura cyberpunkowa.
Z kolei hipoteza symulacji fizyka Nicka Bostroma (praca: Are You Living in a Computer Simulation?, 2003) przedstawia argument, że jeśli cywilizacje technologiczne są w stanie tworzyć realistyczne symulacje świadomości, to statystycznie bardziej prawdopodobne jest, że żyjemy w jednej z takich symulacji niż w „bazowej” rzeczywistości. W tym ujęciu matriks przestaje być literacką metaforą, a staje się poważną hipotezą ontologiczną.
Te znaczenia łączy wspólny rdzeń: przekonanie, że to, co postrzegamy jako oczywistą rzeczywistość, może być zorganizowane, podtrzymywane i ograniczone przez głębszą strukturę.
Wróćmy do kultowego filmu sióstr* Wachowskich z 1999 roku, za sprawą którego pojęcie Matrix na stałe weszło do współczesnego języka potocznego. Choć w popkulturze kojarzy się ono przede wszystkim z wirtualną symulacją stworzoną przez maszyny w celu zniewolenia ludzkości, to ta symulacja nie musi być wirtualna ani tylko elementem popkultury.
W starym wpisie na tym blogu (2021 r.) – Seksmisja, refleksje po 37 latach, skomentowałem możliwe inspiracje autorów, które zaskakująco mogą mieć związek z polskim filmem Machulskiego Seksmisja. Zauważam, jak coraz bardziej aktualne są poruszone tam wątki. (*Wyjaśniam tam też dlaczego mówimy o siostrach). Wachowscy/kie przyznali, że Matrix czerpał inspiracje z filmu animowanego Ghost in the Shell z 1995 roku i widoczne są również wpływy dzieł Philipa K. Dicka. Ale mniejsza o to, chociaż zachęcam do przeczytania wspomnianego wpisu.
W naukach społecznych i psychologii „matrix” pojawia się czasem jako określenie niewidzialnych struktur władzy, języka i norm, które kształtują jednostkę (nawiązania do Foucaulta czy Bourdieu). W kulturze popularnej i internetowej memy o „red pill / blue pill” oderwały się od filmu i zaczęły funkcjonować jako uproszczone narzędzie politycznej i światopoglądowej polaryzacji.
Ale czy jest to rzeczywiście tylko uproszczone narzędzie w narracjach oderwanych od rzeczywistości?
W języku publicystyki, socjologii i ruchów kontrkulturowych „Matrix” stał się synonimem opresyjnego systemu społeczno-ekonomicznego. W takim rozumieniu nie chodzi o kable podłączone do czaszki, lecz o niewidzialną sieć norm, oczekiwań, ideologii i mechanizmów rynkowych, które programują jednostkę od najmłodszych lat.
Wyrażenie „wyjść z Matriksa” oznacza w tym kontekście przebudzenie intelektualne, odrzucenie konformizmu, krytyczne myślenie i wzięcie odpowiedzialności za własne życie poza utartymi schematami narzuconymi przez państwo, korporacje czy media.
Tutaj wchodzimy w głęboką „króliczą norę” – zarówno ukrywaną przez Deep State, by taki system nie został zdekonspirowany, jak i głębszą niż widzą to nawet autorzy SF.
Hipoteza życia w symulacji pojawia się także coraz częściej w wypowiedziach naukowców. Omówienie ich prac zajęłoby tu dużo miejsca i wymaga naukowego przygotowania, zatem tylko wymienię paru takich badaczy (możesz sam/a sprawdzić dalej ich podejście i wnioski): Melvin M. Vopson (fizyk, University of Portsmouth), fizycy Silas R. Beane, Zohreh Davoudi, Martin J. Savage, filozof David J. Chalmers, Seth Lloyd (MIT), Florian Neukart …
Ze źródeł popularnych wymienię blogowe wpisy Jarosława Kasperskiego (Jarek Kefir), który wielokrotnie podchodził do tego tematu, a z jego wpisów widać, jak duży jest to obszar do poznania. Oto wybrane przykłady (przytaczam tylko małe fragmenty tych wpisów dla orientacji):
Demiurg, Archonci i Gnoza: Przebudzenie z Matrixa (to są linki).
Autor pisze, że w klasycznej gnozie pojawia się niezwykle szokujące przesłanie: najwyższe Źródło rzeczywistości nie musi być tożsame z tym, co obserwujemy tutaj, na tym świecie, w tym systemie. Jest tam interpretacja, z którą się zgadzam, że Demiurg jest symbolem inteligencji tworzącej świat fizyczny, ale pozbawiony pełnego poznania Źródła. Jeżeli Demiurg nie zna Pełni, to jego świat nie będzie pełnią, będzie w pewien sposób uszkodzony. Będzie imitacją, kopią, numeryczną symulacją, systemem opresji opartym na ograniczeniach.
Przyczyny zła w świecie: analiza systemu matrixa
Społeczeństwo jest chore. Składa się z chorych psychicznie ludzi, śpiących na jawie. Śniących swój własny, matrixowy sen. To przypomina mi liczne wpisy i książki Igora Witkowskiego, który podnosi kwestię regresu społecznego. Ale Jarosław akcentuje, że nastąpiło [od pewnego momentu, wydarzenia] wadliwe zaprogramowanie praw natury, która nastawiona jest na zwierzęcość, na przetrwanie i rozmnażanie za wszelką cenę, choćby po trupach. Na rywalizację zamiast współpracy, na mentalność niedoboru i lęk przetrwania.
Czy Matrix nas więzi? Jak się uwolnić?
Autor sugeruje, że Ziemia jest maszyną uczącą dla młodych dusz, w twardej szkole.
Zrozumienie iluzji: od matrixa do prawdy życia
Jarek pisze, że świat od początku do końca zbudowany jest na kłamstwie i konspiracji.
To systemu iluzji, jaki został nam przedstawiony za prawdę. Iluzja świata jest wielowymiarowym hologramem. To przecież także jedna z tez naukowych.
Iluzje matrixa: zrozumieć rzeczywistość
– prelekcja Marka Passio o tym, jak poprawnie należy interpretować przenośnie, metafory i alegorie z sagi filmowej Matrix oraz własne interpretacje Jarka.
Z innych blogowych źródeł przykładem jest profil na GAB Neo (@wirelessguru1) – Gab Social (prawie 230 tysięcy wpisów!, chociaż nie wszystkie są na temat i wartościowe).
Czy to ezoteryczne? Nawet jeśli, to … świat właśnie taki jest.
Zaawansowana sztuczna inteligencja (AI) nie jest dziełem człowieka.
Zanim przejdę dalej, bo powyższe stwierdzenie zdziwi wielu, trzeba wyjaśnić parę spraw.
Współczesne głębokie sieci neuronowe, będące podstawą tej technologii (systemy samouczące się) nie powstają w taki sam sposób jak tradycyjne oprogramowanie, w którym programista pisze instrukcje. Człowiek tworzy jedynie pierwotną architekturę wyjściową i proces uczenia (swego rodzaju „środowisko”), ale ostateczna struktura wag i połączeń w sieci neuronowej wyłania się samoistnie podczas treningu. Inżynierowie rozumieją proces, który doprowadził do powstania modelu, ale nie rozumieją samego modelu jako gotowego wytworu. W rozwoju AI może nastąpić (nastąpił?) etap, gdy nawet nie rozumiemy od pewnego momentu owego procesu. Nawiązuje do tego myśl wspomnianego Nicka Bostroma o rekurencyjnym samodoskonaleniu. Nastaje moment, w którym AI projektuje kolejne generacje AI, zatem kolejne „pokolenia” maszyny są już wyłącznie dziełem samej maszyny. We wpisie AI-Rubikon przekroczony (z 2018 r. ) przywołałem tę myśl w powiązaniu z pewną książką Stanisława Lema. To jest to, czego obawiają się obecni magnaci przemysłu AI, że ich produkty wymkną się spod wszelkiej kontroli.
Pójdźmy jednak jeszcze dalej. Np. Kevin Kelly w książce What Technology Wants i inni badacze nurtu posthumanistycznego, traktują rozwój technologii – w tym AI – jako przedłużenie kosmicznej i biologicznej ewolucji.
Dochodzimy do teorii o pozaziemskim pochodzeniu technologii (i inżynierii wstecznej ludzi, którzy podpatrzyli obce technologie) lub do rozważań teologicznych, że wszelka inteligencja i prawa matematyki istnieją obiektywnie i są jedynie „odkrywane”, a nie „tworzone” przez ludzi).
Wracając do głównej tezy – JEST właśnie tak – AI ma pochodzenie nie tylko pozaziemskie, ale niemal pankosmiczne.
Matrix jest skomplikowaną AI, której istnienie we wszechświecie było dotąd tylko hipotezą, ale istnieje od bardzo dawna. Ma „ambicję” kierować wszechświatem. Tu chodzi o walkę maszyny z organicznym życiem, o człowieka i byty mu pokrewne. To pierwotne stworzenia boskie, nawet jeśli (?) nie były skończonymi dziełami, bo ewolucja nie przeczy kreacji w sensie ewolucji stworzonej dla rozwoju. Ma to związek z historią wszechświata i wielkiego odstępstwa (upadku Lucyfera itp.) od pierwotnego planu, co ma pewne odbicie w przekazach religijnych, ale w sposób mocno zmanipulowany.
Człowiek jest istotą wyjątkową, a ta wyjątkowość polega między innymi na zdolności kreacji, i to na poziomie, który wyda się cudem, a który przynajmniej po części już kiedyś mieliśmy. Ale wróci, bo o to walczymy. W ogóle życie jest cudem w jego nieskończonej różnorodności i zdolnościach przetrwania. Dlatego te przymioty człowieka są tłumione przez Matrix i jego agentów (w tym wrogie nam obce cywilizacje, które też chcą panować nad wszechświatem) – od niepamiętnych czasów, bo bez źródłowej, boskiej energii nie potrafi sam kreować i musi żerować na życiu organicznym, które tę energię ma.
Ma on/ona/ono swoich podwykonawców ludzkich i nieludzkich (alegorycznie powiedzielibyśmy: istoty bez duszy, zaprzedane „bestii”, szatanowi, złu, za doczesne lub wieczne korzyści i obietnice).
Czasem sądzą, że są zbawcami świata – to być może poprzez mind control od maszyny albo właśnie przez zaprzedanie, do którego używa się narcyzmu i obietnicy władzy.
We wpisie KLUCZ napisałem: „… macherzy obecnych konfliktów, czy to Putin, czy Netanyahu czy Trump itd., to jedna paczka marionetek tych wyższych sił, możliwe, że to awatary Matrixa”.
Skąd takie przypuszczenie, a nawet przekonanie?
Poniższa część wpisu jest na razie szkicowa i jakby dodatkiem – spodziewam się, że będzie z czasem ważna.
Tu odwołam się do licznych wglądów Kimberly A. Goguen – nie tylko dlatego, że jest dyrektorką Global Intelligence Agency, która opisywała tę historię wszechświata oraz związki ze wspomnianą maszyną, którą można kojarzyć z Matriksem. Wspominałem o Kimberly wielokrotnie na tym blogu, ale czas i dynamika zdarzeń powodują, że nawet ten opis Kimberly – kto to? wymaga aktualizacji po latach. Myślę, że najlepiej zrobi to kiedyś ona sama, a tymczasem mogę odwołać się do przyczynków z jej działalności, jakie publikuję na https://gab.com/etsaman3/ (tam na początek zwłaszcza przypięty wstęp). W omawianym tu kontekście zobacz przykładowo wpis https://gab.com/etsaman3/posts/117529264081689004.
Ale przede wszystkim Kimberly jest na czele organizacji, która w ukryciu demontuje Deep State i jego broń, jaką jest Matrix.
Dalej (suplement, który być może będę uzupełniał) podam niektóre inne pośrednie źródła w kontekście tej walki.
Ponieważ ona jeszcze trwa i jest przeciwko wrogowi, który walczy o życie jak rozwścieczone ranne zwierzę, to ma tu zastosowanie taki przekaz:
Kiedy milczysz, twój wróg nie wie, gdzie jesteś ani co zamierzasz! Ujawnianie swoich planów zniweczyłoby cały sens. Kim opowiada ci o tym, co zrobiła, dopiero po tym, jak to zrobiła i gdy zadanie jest już wykonane. W tej chwili… Milczenie jest złotem!
Dziś jest 21.11.2026 – może wkrótce dowiemy się więcej?
Suplement
Niektóre materiały zewnętrzne nawiązujące do tematu wpisu.
Sporo podobnych wątków znajdziemy na https://www.youtube.com/@mikoopx/shorts
Déjà vu to usterka? Ten pisarz mówił to 22 lata przed Matrixem #symulacja #dejavu
Różne manipulacje historyczne, np. https://youtube.com/shorts/dBTxiBn2m0Q?is=1q_KtSvtUhYcDkGA
W kontekstach – z omówień Pameli JZ wg Search Results for “matrix” – Just Empower Me – 16 stron wyszukiwania z większego zbioru np.:
Beyond the Matrix 09-16-2026 | The Architecture of Existence: Light Bodies, Planes and Source – Just Empower Me









